Moondance kunstenaars:

Ed Azcona
Sasja Bork
Mathilde Delgado
Lisette Durinck
Kim Dusch
Wilco Ferment
Odette Frijters
Irene Kremer
Wim Kuenen
Bianca Leusink
Han van der Mijn
Liesbet Optendrees
David Peereboom
Ton Pret
Peter Scheltus
Boudewijn Schrijver
Jan Willemsen
Magda Zimmerman

Jouw naam hier?

Dit stuk verscheen eerder in de Moondance nieuwsbrief van juli 2004.

Vrijheid is het grootste verlangen
Beatrice Joya

"Als ik besluit een nieuw schilderij te gaan maken, gaan daar meestal een aantal dagen of zelfs weken van broeden aan vooraf. Niet heel bewust maar een latent verlangen wat van binnenuit zich steeds meer naar buiten toe opdringt. Ik ben dan in een vergelijkbare staat als voor een bevalling, nesteldrang... eerst de was ophangen en het huis schoon, de tuin op orde en dat soort dingen. Dan, als ik weet dat ik een hele dag ongestoord zal kunnen werken, stap ik mijn werkruimte binnen, zet ik met vastberadenheid een doek op de ezel en lijkt het net of ik precies weet wat ik wil gaan doen, wat helemaal niet zo is, want ik weet nog niks.

Kleur is de eerste actie, zoals Turner laat ik me inspireren door de vlekken en penseelstreken die ik direct en zonder nadenken op het doek zet.
Ik werk eerst heel dun met acrylverf en richt me op abstracte kleurnuances. Die laten me zien wat ik in diepere lagen van mezelf voel.

Schilderen is altijd een zeer verrassend medium om er achter te komen of te bevestigen wat me bezielt. En ik ben er niet altijd meteen blij mee te zien wat er achter de mechanismen van dagelijkse ontkenningen rondspookt, want dan weet ik dat er dingen zijn in me die aandacht nodig hebben. Het dwingt me als het ware tot zelfacceptatie, als kun je dat niet echt zo noemen omdat het leven zich niet laat dwingen en de liefde al helemaal niet, maar in iedergeval laat het me zien, maakt het me bewust.

De sterkste werken ontstaan als ik alle ideeen en pogingen iets goeds of moois te moeten maken los laat, en totaal accepteer wat er komt. Een mooi voorbeeld is mijn pianomeditatie waarbij ik met de linkerhand constant een drietonig c accoord speel als begeleiding zoals bij indiase muziek, en met de rechterhand improviseer en alle noten inclusief de 'valse' integreer en accepteer, opneem in het geheel, want als je een valse noot twee keer speelt is hij al niet vals meer. Zo doe ik dat ook met viool en gitaar, en zodoende maak ik voor mezelf de meest prachtige muziek, want alles mag er zijn en er is geen veroordeling.
Dan mag ik ook een autistische idioot zijn of vijnzen dat ik een beroemd musicus ben waar iedereen met tranen in de ogen naar luistert.
In iedergeval is er mijn eigen ontroering en dat is al voldoende en heerlijk.

Vrijheid, dat is het grootste verlangen, het te beleven en er naar werken, zoeken... en als het kan, anderen er toe te inspireren.

Terug naar het schilderen: soms schilder ik laag over laag, verhaal over verhaal, en soms heel dun waarbij ik het direct te pakken heb. Ik denk dat bij de meeste schilders het werk moet rijpen, zo is dat in iedergeval bij mij. Ik weet pas na een tijdje, of het af is of niet.
Alsof niet alleen de verf maar ook de energie moet drogen...

Wat thema's betreft, komen er altijd weer portretten tevoorschijn, en ben ik het niet altijd zelf, ook schilder ik een oude man? De relaties van mensen, mijn relaties, en spiegelingen. Egocentrisch gezien schilder ik altijd mezelf en over mezelf, en holistisch gezien schilder ik ons allemaal...

© 2004 Beatrice Joya

Maatwerk website voor jouw kunst?
Leucratief!